تیرداد

متن پیام من:

خوشحالم که سالی دیگر را در کنار نویسندگان و خوانندگان روزنامک گذراندم. در این سال نیز همچون سال پیشینش، روزنامک برای من ماوایی بود جهت پاسداشت ارزش‌های ملی و میهنی‌ام. جایگاهی بود برای تبادل دیدگاه و اندیشه با دوستان روزنامکی و دیگر دوستان و خوانندگان عزیزی که یا از نزدیک افتخار آشنایی با ایشان را داشتم و یا بدون داشتن چنین امکانی، با استفاده از امکان روزنامک بهره‌مند از ایجاد گفت‌وگو با این عزیزان شدم. داشته‌های اندکم را عرضه کردم و از دیدگاه‌های دوستان بهره‌مند شدم و آموختم. سال 87 نیز به سان سال 86، روزنامک یکی از مهمترین دلمشغولی‌های من در سطح عمومی زندگی‌ام بود.

خوشحالم که روزنامک سال 1387 خورشیدی را با موفقیتی روزافزون پشت سر نهاده است. افزایش صد درصدی خوانندگان روزنامک در طی سال گذشته، من و سایر دوستان روزنامکی را به درستی راه و رویه‌ای که برگزیده‌ایم، مطمئن‌تر می‌کند. روزنامک در این مدت اندک توانسته است که نمایانگر یکی از پیشروترین و در عین حال عمیق‌ترین وجوه ناسیونالیسم ایرانی باشد که نه در گذشته گیر افتاده، و نه با نادیده گرفتن آن، اسیر دام انتزاعیات شده است. این مهم ممکن نشد جز با کوششهای پیگر و جمعی نویسندگان و دوستداران روزنامک و از همه مهمتر مدیریت ستودنی مسعود لقمان گرامی بر این پژوهشکده اینترنتی.

اما در این بین بی شک آنچه کوشش‌های جوانان روزنامکی را در این اندک زمان، قرین موفقیت کرد، پشتیبانی و همراهی استادان بزرگواری بود که همواره با بزرگ‌منشی و نیک‌اندیشی و خیرخواهی‌اشان، روزنامک را در طی این مسیر دشوار یاری رساندند. استاد ارجمند «مرتضی ثاقب فر» که خود از پایه‌گذاران این پژوهشکده مجازی بوده‌اند و در این مدت همواره دیواره روزنامک مزین به نوشته‌های ارزشمندشان بوده است. «دکتر علی میرفطروس» که بزرگوارانه ابتدا بخش‌هایی از اثر گرانسنگ اخیرشان را در اختیار روزنامک گذاشتند و به این ترتیب وجهی پیشروانه‌تر به روزنامک بخشیدند و سپس با نوشته ها و گفت‌وگوهایشان با این وبلاگ، به رویه بزرگوارانه‌اشان تداوم بخشیدند. دیگر بزرگوارانی چون «دکتر ماشاالله آجودانی»، «استاد داریوش آشوری»، «دکتر حمید احمدی» و «دکتر ناصر فکوهی» که با انجام مصاحبه یا صدور پروانه درج نوشته‌های ارزشمندشان در روزنامک، به غنای محتوایی این پایگاه پژوهشی اینترنتی، کمک شایانی کردند. همچنین استاد جوان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، «دکتر شروین وکیلی» که از جمله کوشاترین نویسندگان این وبلاگ بود‌ند و به همراه سایر دوستان جوان، در موفقیت روزنامک سهمی بسزا دارند.

اما در واپسین ماه سال 1387، تحولی بسیار مهم و ارزشمند در روزنامک، نویسندگان و خوانندگان را به وجدی وصف ناشدنی آورد. «دکتر چنگیز پهلوان» استاد و پژوهشگر برجسته مسائل ایران و ایران فرهنگی، این افتخار را به روزنامکیان دادند که در جمع نویسندگان این پژوهشکده قرار بگیرند و نوشته‌های منتشر نشده‌اشان را در روزنامک قرار دهند. این بزرگ‌منشی استاد، جمع روزنامکیان را بیش از پیش مشتاق و کوشا در این عرصه کرده است.

جوانان روزنامکی نیز در این سال به سان سال پیشین، جملگی کوشیدند که در راستای اهداف فرهنگی و پژوهشی روزنامک بکوشند و آنچه از افزایش روزافزون خوانندگان ثابت روزنامک مشهود است، این می‌باشد که جمله دوستان توانسته‌اند که در حد توانایی‌های خود، موفق عمل کنند. خوشحالم که در سال نو دوستان ژرف‌اندیش و خوش قلم دیگرم، آقایان رشید اسماعیلی، علیرضا افشاری، مهدی بختی و فرید شولیزاده نیز به جمع نویسندگان روزنامک می‌پیوندند.

آنچه توفیق روزنامک را برای من ارزشمندتر می‌کند این است که جمله موفقیت‌هایمان، با دستی خالی و سری پر شور و به جست‌وجوی شعور، و بدون بهره گرفتن از عناوین رانتی و بی‌محتوا، به دست آمده است. باور دارم که با همین رویه در سال‌های آینده نیز پیش خواهیم رفت و با تلاشی فزون‌تر، در ارتقای موفقیت‌های پیشین، خواهیم کوشید.

نوروز باستانی و سال نوی ایرانی را به همه ایرانیان و به ویژه آن‌هایی که «روزنامک» بخشی از زندگی روزانه‌اشان گردیده، شادباش می‌گویم و آرزوی سال خوش و سرشار از بهروزی و سربلندی را برای همه عزیزان دارم.

هر روزتان نوروز

نوروزتان پیروز

تیرداد بنکدار

زنان، این نیمه مظلوم جامعه بشری، در گذر قرنهای متمادی و در گوشه گوشه گیتی، در سطوح مختلف، همواره مورد ستم و تعدی صاحبان زر و زور و تزویر قرار گرفته اند و حقوق اولیه انسانی اشان لگد مال نظامهای سلطه مردسالارانه گردیده است. سنتهای نادرست و نابخردانه ای هم که توسط همین نظامها برای تداوم سلطه بر زنان وضع می گردید، همچنان در گذر زمان، این نیمه مظلوم انسانی را از حق زیستن آزاد و برابر محروم می ساخت. اما در سده گذشته، در پی تحولات اجتماعی و سیاسی پیشروانه جامعه بشری، ابتدا در کشورهای اروپایی و غربی، و سپس در سراسر جهان، زنان با ایجاد جنبشهای برابری خواهانه توانستند که تا میزان زیادی به حقوق حقه خویش دست یابند.

امروز زنان ستم کشیده ایرانی نیز در تلاشی ستودنی، برای دستیابی به مطالبات برابری خواهانه خود می کوشند. زنان دلاور ایرانی در این سالها با حضور گسترده در عرصه های مختلف اجتماعی، در عمل رویای شوم آنهایی که خواستار بازگشت زنان به پستوی خانه ها بودند، را بر باد دادند. زن ایرانی، همچون کوهی استوار در مقابل تمامی مشکلات و موانع موجود ایستاده و در نهایت هم حضور خود را بر زن ستیزان تحمیل می کند.

امروز در شرایطی روز جهانی زن را گرامی می داریم که زنان ایرانی از بدیهی ترین حقوق پذیرفته شده انسانی اش، محروم است. زن ایرانی امروز محروم از حق طلاق و جدایی، حق حضانت فرزندان، حق شهادت، حق اشتغال، آزادی پوشش، آزادی مسافرت، انتخاب محل اقامت، ورود به ورزشگاه و... همچنان دلیرانه بر احقاق حقوق از دست رفته اش پای می فشارد. اما چه دردناک است که اگر یک زن ایرانی به دست مردی فاسد و جانی به قتل برسد، باید نیمی از بهای خونش را دستخوش آن جنایتکار کنند...

امروز در شرایطی روز جهانی زن را گرامی می داریم، که از یکسو جریانی در تلاش است که با لطایف الحیل و وضع قوانین زن ستیزانه، زنان را از حضور در عرصه عمومی هرچه بیشتر محروم کند، و از سوی دیگر نظام قضایی کشور فاقد هرگونه پشتوانه حمایتی کارآمد از حقوق و منافع زنان است. در چنین شرایطی است که روز به روز بر شمار زنانی که در این وضعیت قربانی انواع ستمها و سواستفاده ها قرار می گیرند، فزونی می یابد و ناگفته پیداست که تداوم این وضعیت می تواند چه عواقب وخیمی را برای سلامت روانی و اخلاقی جامعه به دنبال داشته باشد.

امروز زن ایرانی زیر انواع ستمها و فشارهای سیاسی و اجتماعی، همچنان مطالبات برابری خواهانه خود را در تمام سطوح پی می گیرد و دیر یا زود به آن دست می یابد.

ما دانشجویان آزادیخواه ملی ضمن گرامیداشت روز جهانی زن، و عرض شادباش این روز به همه مادران و خواهران هم میهنمان، بدین وسیله حمایت و پشتیبانی همه جانبه امان را از تلاشها و مبارزات زنان ایران زمین، بیان می داریم.

به امید آزادی زن ایرانی از همه قیود زن ستیزانه.

                                                                 ائتلاف دانشجویان آزادیخواه ملی

                                                                         ۱۷ اسفند ماه ۱۳۸۷ هجری خورشیدی 

اثر ارهارد لوبلین  

1. چون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند! (تیرداد بنکدار) 

2. سخنی با خامانِ اندیشه‌سوز (مسعود لقمان)

چندي است كه تعدادي از دانشجويان دانشگاه اميركبير به دليل اعتراض به پروژه دولتي دفن شهدا در دانشگاهها كه به دانشگاه اميركبير رسيده بود ، در بازداشت به سر مي برند. ما به عنوان "ائتلاف دانشجويان آزاديخواه ملي " ضمن اعلام حمايت از اعتراضات دانشجويان دانشگاه اميركبير اعلام مي داريم:

1-   بر اين باوريم كه چنانچه اراده اي عمومي براي پاسداشت ياد كشته شدگان اين دفاع ميهني وجود داشته باشد اين امر بايد  از هرگونه عملي كه منجر به روزمره شدن اين قبيل اقدامات و آسيب به مقام شهدا شودد مبرا بوده و به بهترين نحو ، با شيوه هاي خاصي انجام پذيرد.

2-   هرگونه استفاده ايدئولوژيك و  ابزاري از اين مساله در نظر ما محكوم است و معتقديم در شرايط كنوني و بر مسند بودن دولت نهم و با توجه به در پيش رو بودن انتخابات رياست جمهوري ، برخي جريانها سعي دارند تا از يك چنين موضوعاتي براي تأثير گذاري بر روند انتخابات استفاده كنند.

متأسفانه برخورد دولت با اين اعتراضات بسيار ناپخته و و حتي مي توان گفت به نوعي كينه توزانه است. ظاهراََ دولت نهم مترصد فرصتي بود تا به دليل اعتراضات دانشجويان در مقاطع مختلف و تجمعات اخير صورت گرفته در دانشگاهها ، به خصوص تجمع باشكوهي كه گروههاي مختلف دانشجويي به مناسبت روز دانشجو در دانشگاه تهران برگزار كردند ؛ به نوعي انتقام گيري كند.

شاهديم كه سركوب دانشجويان در دانشگاه اميركبير بسيار خشونت آميز بود كه بازداشت گسترده دانشجويان را در پي داشت.

روي سخن ما با دانشجويان معترض است  و به آنها اعلام مي كنيم مطمئن باشند كه ائتلاف دانشجويان آزاديخواه ملي نيز از حركت آنها پشتيباني كرده و در كنار ساير گروههاي دانشجويي براي آزادي بازداشت شدگان نهايت كوشش خود را به كار خواهد گرفت.

روشنفکران فرانسوی که برای ملل جهان سوم ((دلسوزی)) می کنند و پاره ای از اقوام مانند کردها را ((فراموش شدگان تاریخ)) می نامند و گویا در فکر حفظ حقوق آنها هستند، در مورد اهالی کرس نظر دیگری دارند و معتقدند که دویست سال زندگی مشترک آنان با مردم فرانسه کافی است تا اهالی کرس نیز فرانسوی محسوب شوند. وزیر کشور سوسیالیست فرانسه از ((خلق)) خواندن مردم کرس خودداری می کرد و یکی از استدلال های او، علاوه بر مخالفت این امر با قانون اساسی، این است که:

"جزیره کرس نمایندگانی را در ۱۴ ژوئیه ۱۷۹۰ در جشن فدراسیون فرانسه داشت. ۱۴ ژوئیه ای که امروزه ما هرساله مراسم آن را به نام جشن اتحاد برگزار می کنیم."

اما همین روشنفکران در مورد اقوام ایرانی، همزیستی هزاره ها را فراموش می کنند. زیرا اقلیتها فقط در کشورهای دیگر قابل حمایت هستند و نه در خود فرانسه. فرانسویان صدسال پیش از این در لبنان از گروه ویژه ای حمایت می کردند و امروزه از کردها، ولی در خود خاک فرانسه از توجه به زبانهای محلی وحشت دارند.*

*: به نقل از خوبروی پاک، محمد رضا، اقلیتها، تهران، نشر شیرازه، چاپ اول:۱۳۸۰، صص۵۸-۵۷.

 آنچه در بالا نقل شد پیش درآمدی بود بر ریشه یابی برخی از نسخه پیچی هایی که در روزهای اخیر از طرف برخی رسانه های بیگانه در مورد جایگاه زبان پارسی در ایران، صورت گرفته است. حال با این پیش زمینه گفتار خود را پی می گیرم.

از همه دوستان و بزرگواران درخواست می کنم که سایت برای یک ایران را تحریم کنند.  از گردانندگان سایتها و وبلاگهای ملی خواهشمندم که لینک این سایت مخرب را پاک کنند. به زودی (همین یکی دو روز آینده) علت این درخواست را توضیح می دهم.

"دکتر نصرت الله جهانشاه لو افشار" پزشک برجسته و نامدار ایرانی است. وی و دکتر انور خامه ای تنها بازماندگان گروه معروف به ۵۳ نفر هستند. دکتر جهانشاه لو افشار متولد زنجان بوده و معاون حکومت خودخوانده و دست نشانده سید جعفر پیشه وری در آذبایجان بوده است. همکاری نامبرده با فرقه موسوم به دموکرات نه از روی گرایشات قوم گرایانه و تجزیه طلبانه، که بر اساس آرمانهای سوسیالیستی که بدان باور داشت، بود. ایشان خود در این باره چنین می نویسد:

((ما همه میهن پرور بودیم و آزادی و آبادی "ایران" میهنمان را می خواستیم، چرا اینگونه قدم در راهی گذاشتیم که بیراهه بود؟ سبب این بود که ما نادرست، شیفته نگرشی شده بودیم که به گمان ما، تنها راه رهایی میهنمان از چنگ این یا آن بیگانه یا دست نشاندگان آن ها بود. غافل از آنکه در عمل، واقعیتها با بسیاری از نظریه ها، فرسنگها فاصله دارد و تلاش ما چیزی به جز از چاله به چاه ویل بردگی و بندگی افتادن نبود. بسیاری از مردم میهن پرور ایران، گمان می کردند که حزب توده و فرقه دموکرات آذربایجان، ساخته و پرداخته خود ایرانیان اند. از این روی بدانها روی آوردند و از آنها چشم امید داشتند. آری مردم ما نمی دانستند که برپادارنده و گرداننده حزب توده، بیگانگانند و  آگاه نبودند که فرقه دموکرات آذربایجان را میرجعفر باقراوف (ریس جمهور شوروی آذربایجان)، به اغوای عبدالصمد کامبخش (از رهبران حزب خائن توده) در باکو طرح ریزی کرد.))

دکتر جهانشاه لو افشار امروز از گذشته خود نادم است و با وجود کهولت سن، تلاش فراوانی در راستای حفظ پیوستگی آذربایجان عزیز با سایر نقاط ایران دارد. مقاله پایین و کتاب خاطرات ایشان* تنها نمونه های ارزنده ای از این کوششهاست.

دکتر جهانشاه لو افشار اکنون در آلمان روزگار کهولت سن خود را سپری می کند. سال گذشته بخت این را داشتم که فیلم مصاحبه ایشان با "موسائیان"مستند ساز ایرانی را ببینم که در آن مصاحبه ایشان ضمن بیان عشق و علاقه قلبی خود به ایران، و بیان خاطراتشان از گماشتگی سید جعفر پیشه وری برای امپریالیسم شوروی، بیان داشتند که هرگاه که در آلمان "کودکی را می بینم که با مادرش به زبان پارسی سخن می گوید، بی اختیار می گریم." پس از بیان همین جمله بود که دیگر گریه مجال سخن گفتن به دکتر جهانشاهلو افشار را نداد...

برای این پیر فرزانه آرزوی طول عمر و تندرستی و شادکامی دارم.

مقاله ارزنده "درباره آذربایجان و اران وزبان آذربایجانی" نوشته دکتر جهانشاهلو افشار را در وبلاگ گروهی ائتلاف دانشجویان آزادیخواه ملی بخوانید.

*جهانشاه لو افشار، نصرت الله، خاطرات سیاسی(ما و بیگانگان)، به کوشش نادر پیمایی، انتشارات سمرقند، چاپ نخست، بهار ۱۳۸۶.